Amerika Dışişleri Bakanlığı’nın açıkladığı yıllık terör raporuna göre, birçok Avrupa Birliği ülkesi, terör örgütlerine açık ya da örtülü destek veriyor. Tabii bunlardan biri de PKK.

Artık bunu gizleme gereği bile duymuyorlar.

İşin tuhaf tarafı, Avrupa Birliği ülkelerinin hem bölücü örgüte, hem de hükümet tarafından gerçekleştirilen reformlara destek vermesi...

İşte burada biraz durmak lazım...

Türkiye’nin iyiliğini istemiş olsalar, en azından bölücü örgüte destek vermezlerdi.

Avrupa Birliği Komisyonu üyesi Olli Rehn geçtiğimiz günlerde bir grup parlamenterle birlikte Türkiye’ye geldi. Vakıflar Yasası ve 301. maddedeki değişiklikten dolayı hükümet, Sayın Rehn’den, dolayısıyla Avrupa’dan aferin aldı. Hemen peşinden de eklediler: Durmak yok, yola devam...

Refah Partisi’nin kapatılmasına ses çıkarmayan Avrupa Birliği’nin Adalet ve Kalkınma Partisi’nin kapatılacak olmasından “endişe duyduğunu” açıklaması da bizce önemli bir gelişme. Bu durum, hem iki parti arasındaki farkı, hem de Avrupa’nın demokrasi anlayışını ortaya koyuyor.

Bir de şu: Daha geçen gün gazetelerde okuduk. Türk Tarih Kurumu Başkanı Sayın Halaçoğlu da açıklama yaptı. Bulgaristan, Yunanistan, Sırbistan, Romanya gibi birçok Avrupa ülkesinde camilerimiz depo, lokanta, disko, bar olarak kullanılıyor. Mesela konuyla ilgili olarak Birlik üyesi Yunanistan’a ses çıkarmayan Avrupa; Anadolu’daki kiliselerin ihyası için Türkiye’ye baskı yapıyor. Bu da Avrupa Birliği’nin din merkezli bir oluşum olduğunu net bir şekilde ortaya çıkarıyor.

İki yüz yılı aşan Avrupa aşkımız, hep Avrupalılara rağmen devam etti. Cumhuriyet’in Tanzimat ve Meşrutiyet’in devamı olduğunu düşünürsek, birçok tarihçi böyle düşünüyor; iki yüz yıl boyunca hem Batı ile mücadele ettik, hem de onlar gibi olmaya çalıştık.

Oysa onlar gibi olmak, insan olmamak demekti. Bunu hiç düşünmedik.

Osmanlı Devleti, en zor günlerinde bile Anadolu ve İstanbul’dan Balkanlara para ve malzeme akıttı. Yatırım diyelim. Buna karşılık, Batı ülkeleri ele geçirdikleri toprakların bütün zenginliklerini başkentlerine hortumladılar. Afrika’nın hali ortada...

Kırk hırsız bir çıplağı soyamazmış. Bunlar soydu. Afrika’daki en fakir kabileyi bile bir şekilde soymayı başardılar.

Sadece bu örnek bile, Avrupa hakkında bize çok şey söylüyor.

Ayrıca her fırsatta Avrupa devletlerinin çok kültürlülüğü örnek olarak önümüze konuluyor. Elimde, konuyla ilgili Bayram Sağır’ın bir bitirme tezi var. Çok kültürlülük bağlamında Avrupa ile Osmanlı karşılaştırılıyor. Allah izin verir de bu çalışma kitaplaşırsa, okuyan herkes neyin ne olduğunu çok iyi görecek.

Avrupa’nın örnek olarak Türkiye’nin önüne konulması, bir Müslüman’a “Hıristiyan gibi ol” demekten başka nedir? Bu, sıkı sıkıya sarıldıkları laikliğe de aykırı değil midir?

Avrupa Birliği konusunda herkesin kafası karışık... Bu kafa karışıklığı neredeyse bütün işlerimize yansıyor. Mesela Milliyet gazetesi, içişlerimize karışıyor diye birçok kez Avrupa Birliği aleyhine haber yapmıştı. Aynı gazete, 7 Mayıs tarihli nüshasında, “AB 1 Mayıs takibinde” başlığını sevinçli bir şekilde manşetine taşıdı. “Avrupa’dan beş gün rötarlı 1 Mayıs tepkisi” alt başlığıyla verilen haber, aslında iki yüz yıllık zihinsel serüvenimizi de ortaya koyuyor.

Nifak ile ittifak bir arada olmazmış. Biz, topraklarımızda iki yüz yıldır nifak çıkaranlar ile ittifak etmek istiyoruz.