Ülke olarak yenilenen meclisten ve yeni kurulan hükümetten beklentimiz, geçmiş dönemin tecrübesi ile reform sürecine hız kazandırması ve toplumumuzu kenetlemesiydi. Oysa bugün itibariyle reform sürecinde ciddi bir atalet, toplumda ise maalesef kutuplaşma görüyoruz.

 

Bugün itibariyle siyasi gündemimizi dalgalandıran konu özünde demokratik sistemden ziyade devletin varlığını ve bekasını ilgilendiren bir konudur. Zaman içinde, bir çok konu yargısal süreçte hukuk kuralları çerçevesinde yumuşak bir geçiş ile halledilebilecek iken, bugün siyası istikrarsızlık nedeni haline gelmiştir. Konunun, yani kapatma davasının ve türban sorununun anayasa maddesi değişikliğine indirgenmesi ve bu şekliyle yargı-meclis yetkisi konusuna odaklanılması yanlış bir adım olmuştur.

 

Kaldı ki bu anayasa değişikliklerinin karşı karşıya kalacağı muhtemel hukuki engellerin de iyi hesap edilmediğini açıklıkla görüyoruz. Ayrıca bu konudaki söylemlerin toplumda gerginliğe ve tedirginliğe neden olacak şekilde genişlediğine şahit oluyoruz. Adeta süreç kontrolden çıktığı izlenimini veriyor.

 

Dolayısıyla gerek kapatma davsının, gerek türban konusun gerekse, Ergenekon soruşturmasının sadece hukukla sınırlı kalmasını sağlayacak, kamu kesimi ve eğitim kurumlarına genişlememesi için mevcut hukuki güvencelerin güçlendirilmesine ihtiyaç olduğu görüşündeyiz.

 

Ne yazık ki, siyasi kültürümüz ulusal öneme haiz konuları yeterli zaman ayırarak, derinlemesine ve sükunet içinde tartışma alışkanlığı geliştiremedi. Oysa bambaşka bir tablo sergileyebilirdik, demokratik reformlarımızı, özgürlükleri en geniş anlamda hayata geçirecek şekilde, çok önceden tamamlayabilirdik.

 

Yüksek öğrenim kurumlarımızı, yenilikçi, yaratıcı, araştırıcı, bilimsel bilgi üreten kurumlar haline getirebilirdik. İlk ve orta öğretimde 12 yıllık zorunlu eğitime geçmiş olabilirdik.

 

Demokratik katılımı geliştirip, güçler ayrılığı prensibini Anayasal zeminde yeniden olması gerektiği gibi tesis edebilirdik. Oysa şu anda yaptığımız, Yasama-Yürütme -Yargı dengesini Yürütme lehine bozacak yeni girişimler yapmak.

 

Sorunlara ideolojik kalıplarla yaklaşmayıp akılcı bir yöntem benimseyebilseydik Türkiye ekonomisini bugün rekabete çok daha kolay hazırlayabilir, refah toplumu idealimizi çok daha hızlı gerçekleştirebilirdik.

 

Elbette, yukarıda sayılan sorunlar bir hamlede çözülüp geride kalmayacaktı. Toplum ve kurumlar tarafından içselleştirilmesi zaman alacaktı. Ama ekonomik ve sosyal gelişmeye odaklanabilmek, eğitimin yaygınlığını ve kalitesini yükseltebilmek bu sürecin hızlanmasını sağlayabilecekti.

 

Önümüzdeki zor dönemi aşabilmenin şartının siyasi istikrar, doğru gündeme odaklanma ve kararlı liderlik olduğunu görmek gerekir.

 

Ekonomide yeni bir vizyonla, yeni bir şevk ile harekete geçersek, yeni bir atılımı başlatmamız mümkün olabilir. Duraklamaya uğrattığımız reformları yeniden devreye sokarak, bu olumsuz süreci iyi yöneterek kalıcı bir yapısal dönüşüm sağlayabiliriz.

 

Bunun için öncelikle, gündemi yerli yerine oturtmak zorundayız. Türkiye dar gündemli ve kutuplaştırıcı siyasetler yüzünden geçmişte çok zaman kaybetti.

 

Bugün artık kutuplaşma ve gerginlik içine girmek yerine, ülkemizin ve tüm bireylerin refahını arttıracak ekonomik ve sosyal politikalar çevresinde kenetlenmeliyiz.

 

Kendimizi Cumhuriyet’in demokrasi, laiklik, çağdaşlık ve refah ideallerinin taşıyıcısı, toplumsal gelişmenin gönüllüsü olarak görüyor ve ilgili tüm süreçlerde aktif olmaya devam edeceğimizi bir kez daha hatırlatıyorum.

 

 

Bazıları rahatsız olsa da, incinse de bizim niyetimiz kötü niyetli değil iyi niyetlidir. Bu böyle bilinmelidir.

 

Fırtına öncesi uğultuların şiddeti; görülmüyor, duyulmuyor, işitilmiyorsa yapılacak bir şey yok demektir, diyemeyiz.

 

Her kesimin karşıdakini görememek, işitmemek anlamamakla suçladığı bir ortamda bizler gerçekleri acı da olsa dile getirmek zorundayız . Bu bizim halk aydınlatma görevimizdir.