İmdadımıza yetişen; DUA

 Kişinin kendi acziyetini anlayarak dünya ve ahrette Allah’u Teala’ya muhtaç olduğunu bilmesi, ihtiyaçlarını tek olan mabuttan dilemesi önemlidir.
Eğer kullarım Beni senden sorarlarsa şüphesiz ki Ben, çok yakınım. Bana dua ettiğinde, dua edenin duasını kabul ederim. O halde Benim emrime uysunlar ve Bana iman etsinler ki, doğru yola gidebilsinler. (Bakara:186)
Duanın adabı
-Duayı Allah’ın adı ile, Rasüllüllah (S.A.V) 'e salavat ile açmalı. Peygamber Efendimiz (S.A.V) bütün dualarına şöyle başlardı.
"En Yüce çok çok bağışlayan Rabbimin şanı büyüktür. Onu noksanlıklardan tenzih ederim. (Ahmet bi. Hambel)
-Mübarek zamanlar seçmeli. (Kadir geceleri gibi)
-Mübarek anları seçmeli. (Secde anı, Yağmur yağarken)
-Kıbleye dönüp ellerini kaldırmalı ve sonunda ellerini yüzüne sürmeli.
-Ne çok sessiz nede bağırarak ikisinin arasında bir sesle dua etmeli.
-Yalvararak, korkarak dua etmeli.
-İçinden geldiği gibi dua etmeli. Peygamber Efendimizden sahih olarak nakledilen dualar tercih edilmeli.
-Kabul olunacağına kesinlikle inanıp bundan şüphe etmemeli.
-Israrla dua etmeli. Duada acele etmemeli.
-En önemlisi de tövbe etmek, kul hakkını geri iade etmeli ve Allah (C.C.)’a  yönelmeli. (İmamı  Gazelinin İhyasından)
Sıkıntıda ve hastalıkta; DUA
- Ben bir söz bilirim ki, büyük bir üzüntüye, sıkıntıya düşmüş bir kul söylerse, Allah Teâlâ ona muhakkak bir çıkış yolu açar. Bu, kardeşim Yûnus'un sözüdür: Karanlık içinde kaldığı vakit:
"Senden başka ilâh yoktur. Seni tenzih ederim, muhakkak ki ben zâlimlerden oldum." demişti. (Tirmizî, Deavât, 81. Enbiya Sûresi, 87.)
Resûlullah -sallallahu aleyhi ve sellem-i gam ve sıkıntı basınca şöyle derlerdi:
"Kullara karşı Allah bana yeter, mahlûklara karşı Hâlik bana yeter, rızk yeyenlere karşı rızık veren bana yeter. Bana O yeter ki ancak o yeter. Bana Allah yeter, O ne güzel bir vekîldir. Bana Allah yeter, O'ndan başka ilâh yoktur. O'na tevekkül ettim. O yüce Arşın sahibidir." (bk. el-Câmiu's-Sağîr.)
"Bir belâya dûçar olmuş bir kimseyi görünce -kendi hâline şükrederek-:
Seni müptela kıldığı şeyden beni afiyette kılıp, yarattıklarından pek çoğuna beni tafdîl eden Allah'a hamd ederim" derse bu belâ ne olursa olsun bundan afiyette kılınır." (bk. İbn Mace, Dua, 22; Tirmizî, Deavât, 37; Tuhfetü'z- zâkirîn, 198 vd.)
Bütün kandiller
-Ezanla kamet arası
-Zorluk halinde, secde anında
-Yolculuk ve hastalık hallerinde
-Yağmur yağarken
-Allah katında cihat etmek için saf tutulurken
-Tüyler ürperdiğinde
-Kabe-i Muazzama görüldüğünde.
-Üç Mescide (Mescid-i Haram, Mescid-i Nebevi, Mescid-i Aksa) gidildiğinde.
-Perşembeyi cumaya bağlayan gece.
-Çarşamba günü öğle ve ikindi arası.
Bana dua edin kabul edeyim. (Mümin 60)
Duadan başka hiçbir şey daha şerefli değildir. (Ebu Hureyre (R.A)’den Tirmizi)
Peygamber (A.S.) şöyle buyurur "yatağına girince Ayetel Kürsi'yi sonuna kadar oku. Allah’tan bir koruyucu devamlı seninle beraber bulunur, sabaha kadar şeytan sana asla yaklaşamaz." (Buhari, Vekale 10)
Peygamber Efendimiz (S.A.V) şöyle buyurmuştur:
-Dua ibadetin özüdür.
-Dua müminin silahıdır.
Şifa duâları
Hazret-i Aişe -radıyallahu anha-dan rivâyete göre Nebiyy-i Ekrem -sallallahu aleyhi ve sellem- kendilerine bir hasta getirildiğinde şöyle duâ ederlerdi;
"Bu hastalığı gider ey insanların Rabbi! Şifâ ver, çünkü şifâ verici sensin. Senin vereceğin şifâdan başka şifâ yoktur. Öyle şifâ ver ki hiç bir hastalık bırakmasın." (Buhârî, Merdâ, 20; Müslim, Selâm, 46.Ebû Dâvud, Tıbb, 18,19)
Yine işe -radıyallahu anhâ-dan rivâyete göre Nebiyy-i Ekrem -sallallahu aleyhi ve sellem- Efendimiz, kendisine bir hasta için şifâ bulmasına duâ taleb edildiği zaman:
Allah'ın adıyla duâya başlarım. Bizim yerimizin toprağı, birimizin tükrüğü ile hastamıza Allah'ın izniyle şifâ verir. " (Buharî, Tıbb, 38; Müslim, Selâm, 54 Ebû Dâvud, Tıbb, 19.)
İbn Abbas -radıyallahu anhümâ-dan rivâyete göre Nebiyy-i Ekrem -sallallahu aleyhi ve sellem- Efendimiz'e bir hâtûn müracaat edip:
-Ya Resûlellah, ben sar'a illetine dûçar oluyorum. Hem de sar'a hâlinde çılıyorum. Allah Teâlâya duâ ediniz ki, bu illeti benden izâle eylesin, dedi.
Resûl-i Ekrem -sallallahu aleyhi ve sellem- Efendimiz kadına hitaben:
-Dilersen sabret, bu illet mukabilinde sana cennet verilsin. Dilersen sıhhat ve afiyetin için Allah Teâlâya duâ edeyim, buyurdu.
Sonra o hâtûn:
-Yâ Resûlallah, böylece sabrederim. Yalnız sar'a hâlinde açılmamam için Allah teâlâ Hazretlerine duâ ediniz, dedi.
Resûlullah -sallallahu aleyhi ve sellem- Efendimiz de, o halinde açılmaması için duâ buyurdular. (Tecrîd-i Sarîh Terc, 12/64.)
Nebiyy-i Ekrem -sallallahu aleyhi ve sellem- şöyle buyururlardı:
"Ağrıyan dişinin üzerine şehâdet parmağını koyup Yâsin-i şerîfin son tarafını nihayete kadar oku, biiznillah teâlâ şifâ bulur." (el-Câmi'u's-Sağîr.)
"Sağ elini vücudunda rahatsız olduğun mahalle koyup yedi defa mesh eyle ve her meshde: "Hissettiğim bu hastalığın şerrinden Allah'ın izzetine ve kudretine sığınırım!" de. Biiznillah Teâlâ şifâ bulursun." (Râmuzû'l-Ehâdîs, 311 (İbn Hanbel, Müsned'den)
Nebiyy-i Ekrem -sallallahu aleyhi ve sellem- Efendimiz rahatsızlandıkları zaman onu Cibril tedavi eder ve: "Bismillah. Allah her hastalıktan seni kurtarır ve şifâ verir, haset ettiği zaman hasedcinin şerrinden muhafaza eder, her nazarı değenin nazarından seni korur." derdi.
Peygamberimiz bir rahatsızlıkları olduğu zaman Muavvizeteyn sûrelerini okur, kendi üzerine üfler ve onu eliyle üzerinden silerdi. Ve şöyle buyururlardı:
"Ey Rabbim! Beni kendi devan ile tedavi et, bana kendi şifân ile şifâ ver ve beni kendi fazlınla Senden başkalarından müstağni kıl ve beni ezalarından uzak tut." (Râmüzû'l-ehâdîs, 311 (Taberânî'den)
"Henüz eceli gelmemiş bir hastayı ziyaret eden bir mümin yedi defa:
"Büyük Allah'tan, büyük Arş'ın rabbi Allah’tan sana şifâ vermesini istiyorum!" derse muhakkak afiyet bulur." (Ebû Dâvud, Cenâiz, 8; Tirmizî, Tıbb, 32; İbn Hanbel, Müsned 1/239)